Prevention of terrorism act in Srilanka... (Whip against democracy)

Parliament Of The Democratic Socialist Republic Of Sri Lanka

Prevention of Terrorism (Temporary Provisions) Act No. 48 of 1979

[Certified on 20 July 1979]

AN ACT TO MAKE TEMPORARY PROVISION FOR THE PREVENTION OF ACTS OF TERRORISM IN SRI LANKA, THE PREVENTION OF UNLAWFUL ACTIVITIES OF ANY INDIVIDUAL, GROUP OF INDIVIDUALS, ASSOCIATION, ORGANISATION OR BODY OF PERSONS WITHIN SRI LANKA OR OUTSIDE SRI LANKA AND FOR MATTERS CONNECTED THEREWITH OR INCIDENTAL THERETO.

WHEREAS the Parliament of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka continues to affirm that men and institutions remain free only when freedom is founded upon respect for the Rule of Law and that grievances should be redressed by constitutional methods:

AND WHEREAS public order in Sri Lanka continues to be endangered by elements or groups of persons or associations that advocate the use of force or the commission of crime as a means of, or as an aid in, accomplishing governmental change within Sri Lanka, and who have resorted to acts of murder and threats of murder of members of Parliament and of local authorities, police officers, and witnesses to such acts and other law abiding and innocent citizens, as well as the commission of other acts of terrorism such as armed robbery, damage to State property and other acts involving actual or threatened coercion, intimidation and violence:

AND WHEREAS other democratic counties have enacted special legislation to deal with acts of terrorism:

BE it enacted by the Parliament of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka as follows:-

1. This Act may be cited as the Prevention of Terrorism (Temporary Provisions) Act, No 48 of 1979, and shall come into operation in respect of all or any of its provisions on such date or dates as the Minister may appoint by Order published in the Gazette.

PART I - OFFENCES

2. (1) Any person who -

(a) causes the death of any specified person, or kidnaps or abducts a specified person, or commits any other attack upon any such person, which act would, under the provisions of the Penal Code, be punishable with death or a term of imprisonment of not less than seven years; or

(b) causes the death of any person who is a witness to any offence under this Act, or kidnaps or abducts or commits any other attack upon any such person, which act would, under the provisions of the Penal Code, be punishable with death or a term of imprisonment of not less than seven years;or

(c) commits criminal intimidation of any special person or a witness referred to in paragraph (b); or

(d) commits the offence of robbery of the property of the Government, any department, statutory board, public corporation, bank, co-operative union or co-operative society; or

(e) commits the offence of mischief to the property of the Government, any department, statutory board, public corporation, bank, cooperative union or co-operative society or to any other public property; or

(f) without lawful authority imports, manufactures or collects any firearms, offensive weapons, ammunition or explosives or any article or thing used, or intended to be used, in the manufacture of explosives; or

(g) possesses without lawful authority, within any security area, any firearms or any offensive weapon, ammunition or explosives or any article or thing used, or intended to be used, in the manufacture of explosives; or

(h) by words either spoken or intended to be read or by signs or by visible representations or otherwise causes or intends to cause commission of acts of violence or religious, racial or communal disharmony or feelings of ill-will or hostility between different communities or racial or religious groups; or

(i) without lawful authority erases, mutilates, defaces or otherwise interferes with any words, inscriptions, or lettering appearing on any board or other fixture on, upon or adjacent to, any highway, street, road or any other public place; or

(j) harbours, conceals or in any other manner prevents, hinders or interferes with the apprehension of, a proclaimed person or any other person, knowing or having reason to believe that such person has committed an offence under this Act, shall be guilty of an offence under this Act.

(2) Any person guilty of an offence specified in -

(i) paragraph (a) or (b) of subsection (1) shall on conviction be liable to imprisonment for life, and

(ii) paragraphs (c), (d), (e), (f), (g), (h), (i) or (j) of subsection (1) shall on conviction be liable to imprisonment of either description for a period not less than five years but not exceeding twenty years.

(3) In this section -

(i) "proclaimed person" means any person proclaimed by the Inspector-General of Police by Proclamation published in the Gazette to be a person wanted in connection with the commission of any offence under this Act; and

(ii) "security area" means any area declared by the Minister by Order published in the Gazette to be a security area if he is satisfied that by reason of any unlawful activity there is in such area a reasonable apprehension of organised violence.

3. Any person who -

(a) does any act preparatory to the commission of an offence; or

(b) abets, conspires, attempts, exhorts or incites the commission of an offence; or

(c) causes the death of any person, or commits any attack upon any person whomsoever in the course of committing any offence under this Act, which act would, under the provisions of the Penal Code, be punishable with death or with a term of imprisonment of not less than seven years,

shall be guilty of an offence and shall on conviction be liable to imprisonment of either description for a period of not less than five years but not exceeding twenty years where the offence is one specified in paragraph (a) or (b), or to imprisonment for life where the offence is one specified in paragraph (c).

4. Where any person is convicted by any court of any offence under section 2 or section 3, then, in addition to any other penalty that the court shall impose for such offence -

(a) all property movable and immovable, of that person shall, by virtue of such conviction, be deemed to be forfeited to the Republic; and

(b) any alienation or other disposal of such property effected by such person after the date of coming into operation of this Part shall be deemed to have been, and to be, null and void.

5. Any person who -

(a) knowing or having reasonable cause to believe that any person -

(i) has committed an offence under this Act, or

(ii) is making preparation or is attempting to commit an offence under this Act, fails to report the same to a police officer; or

(b) having in his possession any information relating to the movements or whereabouts of any person who has committed or is making preparations or is attempting to commit an offence under this Act fails to report the same to a police officer, shall be guilty of an offence and shall, on conviction be liable to imprisonment of either description for period not exceeding seven years.

PART II - INVESTIGATION OF OFFENCES

6.(1) Any police officer not below the rank of Superintendent or any other police officer not below the rank of Sub-Inspector authorised in writing by him in that behalf may, without a warrant and with or without assistance and notwithstanding anything in any other law to the contrary -

(a) arrest any person;

(b) enter and search any premises;

(c) stop and search any individual or any vehicle, vessel, train or aircraft; and

(d) seize any document or thing, connected with or concerned in or reasonably suspected of being connected with or concerned in any unlawful activity.

(2) Any person who obstructs or hinders any police officer lawfully exercising any power conferred on him by or under subsection (1), shall be guilty of an offence and shall on conviction be liable to imprisonment of either description or a period not exceeding seven years.

7.(1) Any person arrested under subsection(1) of section 6 may be kept in custody for a period not exceeding seventy-two hours and shall, unless a detention order under section 9 has been made in respect of such person, be produced before a Magistrate before the expiry of such period and the Magistrate shall, on an application made in writing in that behalf by a police officer not below the rank of Superintendent, make order that such person be remanded until the conclusion of the trial of such person: Provided that, where the Attorney-General consents to the release of such person before custody before the conclusion of the trial, the Magistrate shall release such person from custody.

(2) Where any person connected with or concerned in or reasonably suspected to be connected with or concerned in the commission of any offence under this Act appears or is produced before any court other than in the manner referred to in subsection (1), such court shall order the remand of such person until the conclusion of the trial: Provided that, if an application is made under the hand of a police officer not below the rank of Superintendent to keep such person in police custody for a period not exceeding seventy-two hours, the Magistrate shall authorise such custody and thereupon the order of remand made by the Magistrate shall remain suspended for the period during which such person is in police custody.

(3) A police officer conducting an investigation under this Act in respect of any person arrested under subsection (1) of section 6 or remanded under subsection (1) or subsection (2) of this section -

(a) shall have the right of access to such person and the right to take such person during reasonable hours to any place for the purpose of interrogation and from place to place for the purposes of investigation; and

(b) may obtain a specimen of the handwriting of such person and do all such acts as may reasonably be necessary for fingerprinting or otherwise identifying such person.

8. Any police officer may at any stage of an investigation or trial produce before any Magistrate any person conversant with any fact relating to the commission of any offence under this Act, and the Magistrate shall thereupon record the statement of such person upon oath.

PART III - DETENTION AND RESTRICTION ORDERS

9.(1) Where the Minister has reason to believe or suspect that any person is connected with or concerned in any unlawful activity, the Minister may order that such person be detained for a period not exceeding three months in the first instance, in such place and subject to such conditions as may be determined by the Minister, and any such order may be extended from time to time for a period not exceeding three months at a time: Provided, however, that the aggregate period of such detention shall not exceed a period of eighteen months.

(a) At any time after an order has been made in respect of any person under subsection (1), the Minister may direct that the operation of such order be suspended and may make an order under subsection (1) of section 11.

(b) The Minister may revoke any such direction if he is satisfied that the person in respect of whom the direction was made has failed to observe any condition imposed or that the operation of the order can no longer remain suspended without detriment to public safety.

10. An order made under section 9 shall be final and shall not be called in question in any court or tribunal by way of writ or otherwise

11.(1) Where the Minister has reason to believe or suspect that any person is connected with or concerned in the commission of any unlawful activity referred to in subsection (1) of section 9, he may make an order in writing imposing on such person such prohibitions or restrictions as may be specified in such order in respect of -

(a) his movement outside such place of residence as may be specified; or

(b) the places of residence and of employment of such person; or

(c) his travel within or outside Sri Lanka; or

(d) his activities whether in relation to any organisation, association or body of persons of which such person is a member, or otherwise; or

(e) such person addressing public meetings or from holding office in, or taking part in the activities of or acting as adviser to, any organisation, association or body of persons, or from taking part in any political activities, and he may require such person to notify his movements to such authority, in such manner and at such times as may be specified in the order.

(2) Where the Minister makes a restriction order in respect of any person while an order of detention in respect of such person is in force, such restriction order shall, unless otherwise specified, take effect upon the expiry of the detention order.

(3) Every order made under subsection (1) shall be in force for such period, not exceeding three months, as may be specified therein: Provided, that the Minister may, by order in writing, extend such period from time to time for periods not exceeding three months at a time so however that the aggregate of such periods does not exceed eighteen months.

(4) Where an order is made under subsection (1), the Minister may by notice in writing served on the person to whom such order relates, vary, cancel or add to any prohibitions or restrictions imposed by such order on such person and the prohibitions or restrictions so varied or added to shall, unless earlier cancelled, continue in force for the unexpired portion of the period specified in such order or the period as extended under subsection (3).

(5) An order made by the Minister under subsection (1) shall be final and shall not be called in question in any court or tribunal by way of writ or otherwise.

12. Any person who contravenes or acts in breach of any prohibition or restriction imposed on him by an order under section 11 shall be guilty of an offence and shall on conviction be liable to a term of imprisonment of either description for a period of five years.

PART IV - ADVISORY BOARD

13.(1) There shall, for the purposes of this Act, be established an Advisory Board consisting of not less than three persons appointed by the President.

(2) Any person in respect of whom any detention order or restriction order has been made shall be informed of the unlawful activity in connection with which such order has been made and such person or any other person on his behalf may make representations to the Advisory Board.

(3) Every meeting of the Advisory Board held to consider such representations shall be presided over by a Chairman nominated from among the members by the Minister and it shall be the duty of the Chairman to advise the Minister in respect of such representations.

(4) The Minister may make rules in relation to the hearing and disposal of any representations that may be made by any person in respect of any such order.

PART V - PROHIBITION OF PUBLICATIONS

14.(1) Notwithstanding any Order made under section 1, the provisions of subsection (2) shall come into operation only upon an Order made in that behalf by the Minister from time to time and published in the Gazette for such period as may be specified in the Order.

(2)

(a) No person shall, without the approval in writing of a competent authority, print or publish in any newspaper any matter relating to -

(i) the commission of any act which constitute an offence under this Act or the investigation of any such offence; or

(ii) incitement to violence, or which is likely to cause religious, racial or communal disharmony or feeling of ill-will or hostility between different communities or racial or religious groups.

(b) No person shall, without the approval in writing of a competent authority, distribute or be concerned in the distribution of any newspaper printed or published in Sri Lanka or outside Sri Lanka in respect of any matter the printing and publication of which is prohibited under paragraph (a).

(3) Any person who commits any act in contravention of any of the provisions of subsection (2) shall be guilty of an offence and shall on conviction be liable to imprisonment of either description for a period not exceeding five years.

(4)

(a) Where any person is convicted of an offence under this section, the court may, in addition to the punishment it may impose for that offence under subsection (3), order that no person shall print, publish or distribute or in any way be concerned in the printing, publication or distribution of any such newspaper for such period as is specified in such order and that the printing press in which such newspaper was printed shall, for such period as shall be specified in such order, not be used for any purpose whatsoever or for any such purpose as is specified in the order.

(b) Where any proceedings have been instituted against any person for the commission of any offence under this section, it shall be competent for the court to make an interim order that the printing press in which it is alleged that such newspaper or publication was printed shall not be used for any purpose whatsoever or for any such purpose as is specified in the order, until the conclusion of the trial.

15. (1) Every person who commits an offence under this Act shall be triable without a preliminary inquiry, on an indictment before a Judge of the High Court sitting alone without a jury or before a High Court at Bar by three Judges without a jury, as may be decided by the Chief Justice. The provisions of sections 450 and 451 of the Code of Criminal Procedure Act, No. 15 of 1979, shall, mutatis mutandis, apply to the trial of offences under this Act by the High Court at Bar and to appeals from judgements, sentences and orders pronounced at any such trial held by the High Court at Bar. [The above sub-section was introduced by Amending Act 22 of 1988]

(2) Upon the indictment being received in the High Court against any person in respect of any offence under this Act or any offence to which the provisions of section 23 shall apply, the court shall, in every case, order the remand of such person until the conclusion of the trial.

15A.(1) Where any person is on remand under the provisions of sub-section (2) of section 15, or section 19(a), notwithstanding any other provision of this Act or any other law, the Secretary to the Ministry of the Minister in charge of the subject of Defence may, if he is of the opinion that it is necessary or expedient so to do, in the interests of national security or public order, make Order, subject to such directions as may be given by the High Court to ensure a fair trial of such person, that such person be kept in the custody of any authority, in such place and subject to such conditions as may be determined by him having regard to such interests.

(2) Any Order made by the Minister under sub-section (1) shall be communicated to the High Court and to the Commissioner of Prisons and it shall be the duty of such Commissioner, to deliver the custody of such person to the authority specified in such order and the provisions of the Prisons Ordinance shall cease to apply in relation to the custody of such person. [Note: Section 15A was inserted by Amending Act 10 of 1982 w.e.f. 24 July 1979]

PART VI - TRIAL

16.(1) Notwithstanding the provisions of any other law, where any person is charged with any offence under this Act, any statement made by such person at any time, whether -

(a) it amounts to a confession or not;

(b) made orally or reduced to writing;

(c) such person was or was not in custody or presence of a police officer;

(d) made in the course of an investigation or not;

(e) it was or was not wholly or partly in answer to any question, gainst such person if such statement is not irrelevant under section 24 of the Evidence Ordinance: Provided, however, that no such statement shall be proved as against such person if such statement was made to a police officer below the rank of an Assistant Superintendent.

(2) The burden of proving that any statement referred to in subsection (1) is irrelevant under section 24 of the Evidence Ordinance shall be on the person asserting it to be irrelevant.

(3) Any statement admissible under subsection (1) may be proved as against any other person charged jointly with the person making the statement, if, and only if, such statement is corroborated in material particulars by evidence other than the statements referred to in subsection (1).

17. Notwithstanding anything to the contrary in any other law, the provisions of sections 25, 26 and 30 of the Evidence Ordinance shall have no application in any proceedings under this Act.

18.(1) Notwithstanding anything to the contrary in any other law -

(a) a statement recorded by a Magistrate, or made at an identification parade by a person who is dead or who cannot be found, shall be admissible in evidence notwithstanding that such person is not present or cannot or has not been cross-examined; and

(b) any document found in the custody, control or possession of a person accused of any offence under this Act or of an agent or representative of such person may be produced in court as evidence against such person without the maker of such document being called as a witness and the contents of such document shall be evidence of the facts stated therein.

(2) If in the course of a trial for an offence under this Act, any witness shall, on any material point, contradict either expressly or by necessary implication a statement made by him and recorded by a Magistrate or a statement made by him at any identification parade, it shall be lawful for the presiding Judge-

(a) to act upon such statement; and

(b) to have such witness at the conclusion of such trial arraigned and tried on an indictment which shall be prepared and signed by the Registrar of such court, for intentionally giving false evidence in a stage of a judicial proceeding.

(3) At any trial referred to in subsection (2)(b), it shall be sufficient to prove that the witness made the contradictory statement and it shall not be necessary to prove which of the statements is false.

19. Notwithstanding the provisions of any other written law -

(a) every person convicted by any court of any offence under this Act shall, notwithstanding that he has lodged a petition of appeal against his conviction or the sentence imposed on him, be kept on remand until the determination of the appeal;

(b) any order made under the provisions of subsection (4) of section 14 shall, notwithstanding any appeal made against such order, continue in force until the determination of such appeal: Provided, however, that the Court of Appeal may in exceptional circumstances release on bail any such person referred to in paragraph (a) subject to such conditions as the Court of Appeal may deem fit, or vary or suspend any order referred to in paragraph (b).

20. Notwithstanding anything in the Code of Criminal Procedure Act, No 15 of 1979 -

(a) the provisions of section 303 of that Act shall not apply in the case of any person who is convicted;

(b) the provisions of section 306 of that Act shall not apply in the case of any person who pleads or is found guilty, by or before any court of any offence under this Act.

21. Every court shall give priority to the trial of any person charged with, or indicted for, any offence under this Act and to the hearing of any appeal from the conviction of any such offence and sentence imposed on such conviction.

PART VII - SPECIAL PROVISIONS

22. Any person who has committed any offence under section 296 or section 297 or section 300 of the Penal Code prior to the date of coming into operation of Part VI of this Act or has abetted or has conspired to abet the commission of any such offence prior to such date, in relation to any person who is a specified person or a person who was a witness to any offence which if such offence had been committed after the date of coming into operation of Part I of this Act would have constituted an offence under this Act shall, notwithstanding the provisions of any other law to the contrary, be triable without a preliminary inquiry, on an indictment before a Judge of the High Court sitting alone without a jury.

23. The provision of sections 8, 16, 17 and 18 of this Act shall, mutatis mutandis, apply to and in relation to any act, or the trial for the commission of an offence in respect of any act, committed before the date of coming into operation of Parts I, II and VI of this Act, which act would, if committed after such date, have constituted an offence under this Act: Provided, however, that no statement referred to in any such section shall be admissible unless such statement was made after the coming into operation of the aforesaid Parts of this Act.

24. Any person who commits an act in or in relation to any vessel or aircraft registered in Sri Lanka shall, if such act constitutes an offence under this Act, be guilty of an offence under this Act.

PART VIII - MISCELLANEOUS

25. Where an offence under this Act is committed by a body of persons, then if that body of persons is -

(a) a body corporate, every director and officer of that body corporate; or

(b) a firm, every partner of that firm; or

(c) a body unincorporate other than a firm, every officer of that body responsible for its management and control, shall be deemed to be guilty of such offence: Provided that no such person shall be deemed to be guilty of such offence if he proves that such offence was committed without his knowledge or that he exercised all due diligence to prevent the commission of such offence.

26. No suit, prosecution or other proceeding, civil or criminal, shall lie against any officer or person for any act or thing in good faith done or purported to be done in pursuance or supposed pursuance of any order made or direction given under this Act.

27.(1) The Minister may make regulations under this Act for the purpose of carrying out or giving effect to the principles and provisions of this Act.

(2) Every regulation made by the Minister shall be published in the Gazette and shall come into operation on the date of such publication or on such later date as may be specified in the regulation.

(3) Every regulation made by the Minister shall as soon as convenient after its publication in the Gazette be brought before Parliament for its approval. Any regulation which is not so approved shall be deemed to be rescinded as from the date of disapproval but without prejudice to anything previously done thereunder. Notification of the date on which a regulation is deemed to be rescinded shall be published in the Gazette

28. The provisions of this Act shall have effect notwithstanding anything contained in any other written law and accordingly in the event of any conflict or inconsistency between the provisions of this Act and such other written law, the provisions of this Act shall prevail.

[Section 29 was repealed by Amending Act 10 of 1982, w.e.f. 24 July 1979]

30. The Proscribing of Liberation Tigers of Tamil Eelam and Other Similar Organisations Law, No 16 of 1978, is hereby repealed.

PART IX - INTERPRETATION

31.(1) In this Act, unless the context otherwise requires -

"competent authority" means any person appointed by the Minister by name or by office to be a competent authority for the purposes of this Act;

"co-operative union or co-operative society" includes any society registered or deemed to be registered under the Co-operative Societies Law, No 5 of 1972;

"document" has the same meaning as in the Penal Code;

"explosives" has the same meaning as in the Explosives Act;

"firearms" has the same meaning as in the Firearms Ordinance;

"local authority" means any Municipal Council, Urban Council, Town Council or Village Council and includes any Authority created and established by or under any law to exercise, perform and discharge powers, duties and functions corresponding to or similar to the powers, duties and functions exercised, performed and discharged by any such Council;

"newspaper" includes any journal, magazine, pamphlet or other publication; "offensive weapon" has the same meaning as in the Offensive Weapons Act, No 18 of 1966;

"organisation" includes any movement, society, party, association or body or group of persons;

"printing press" includes any machinery, apparatus or plant capable of being used for printing, lithography, photography or other mode of representing or reproducing words in a visible form, or any type or other article belonging to such machinery, apparatus or plant;

"public corporation" means any corporation, board or other body which was or is established by or under any written law other than the Companies Ordinance, with funds or capital wholly or partly provided by the Government by way of grant, loan or otherwise;

"specified person" means -

(a) the President;

(b) a Judge of the Supreme Court, Court of Appeal, High Court, District Court, Magistrate's Court, Primary Court or any other Court of First Instance;

(c) any representative or official of a foreign State or any official or other agent of an international organisation of an inter-governmental character;

(d) a member of Parliament or of a local authority;

(e) any member of a commission established under the Special Presidential Commissions of Inquiry Law, No 7 of 1978, or under the Commissions of Inquiry Act;

(f) juror, counsel or officer of court; and

(g) any member of the Armed Forces, Police Force and any other Forces charged with the maintenance of public order.

"unlawful activity" means any action taken or act committed by any means whatsoever, whether within or outside Sri Lanka, and whether such action was taken or act was committed before or after the date of coming into operation of all or any of the provisions of this Act in the commission or in connection with the commission of any offence under this Act or any act committed prior to the date of passing of this Act, which act would, if committed after such date, constitute an offence under this Act.

[This definition was inserted by Amending Act 10 of 1982, w.e.f. 24 July 1979]

(2) All words and expressions used herein and defined in the Penal Code and not hereinbefore defined shall be deemed to have the meanings respectively attributed to them by that Code.

அரசியலமைப்புச்சட்டத்தில் ஆட்சியும் அதிகாரமும். (1978ம் ஆண்டின் அரசியலமைப்புச்சட்டத்தை முன்னிறுத்தி சில குறிப்புக்கள்)

தேசங்கள் தோற்றம் பெற்ற காலம் தொட்டே விதிமுறைகளின் தொகுப்பே ஆட்சியும் அதிகாரமுமாய் இருந்து வந்துள்ளது, இவ்விதிமுறைகளின் கோட்பாட்டு ரீதியான தொகுப்பையே சட்டம் எனக்காண்கின்றோம். சட்டத்தின் உருவாக்கம் மற்றும் அமுலாக்கம் என்பவற்றை பேணுவதற்கான அமைப்பு முறையே ஆட்சி மற்றும் அதிகாரம் கொண்ட அரசு. அரிஸ்டோட்டில் தொடக்கம் டய்சி வரைக்கும் சட்டத்தின் ஆட்சி பற்றி பல்வேறு கருத்தாக்கங்கள் உருப்பெற்றுள்ளன இவ்வாறான சட்டவாட்சி கருத்தாக்கங்களை நடைமுறைப்படுத்தவும், சட்டத்தினால் மக்கள் ஆளப்படுதனை உறுதிப்படுத்தவும் சட்டத்தpனால் மக்கள் எவ்வாறு ஆளப்படவேண்டும் என்பதை வரையறுக்கவும் உருவாக்கப்படும் அடிப்படைச்சட்ட முறையே அரசியலமைப்பாகும். இதை இன்னுமொரு வார்த்தையில் சொல்லப்போனால் சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கும் அமுலாக்குவதற்குமான தாய்ச்சட்டம் எனக்கூறலாம். 

சட்டவாட்சி மற்றும் அன்றி சட்டவாட்சியை உறுதிப்படுத்துவதற்கான வலுவேறாக்க கோட்பாடுகளையும் மக்களது இறைமையையும் உறுதிப்படுத்துவற்கான ஓர் ஏற்பாடே அரசியலைப்புச்சட்டம் எனலாம் இவ்வாறு சட்டத்தின் முன் சமத்துவத்தை பேணுவதற்குரிய ஏற்பாடான அரசியலமைப்புச்சட்டம் வெறுமனே ஆட்சிக்கான அதிகாரங்கள் குவிந்த பொதியாக நோக்கப்படுவதே தற்கால நிலையாகும். ஆட்சிசெய்வதற்காய் அதிகாரம் வழங்கும் அரசியலமைப்புக்களும், அதிகாரம் செய்வதற்காகவே ஆட்சியை வழங்கும் அரசியலமைப்புக்களும் காலம் காலமாய் உலகவரலாற்றில் இடம்பிடித்துக்காணப்படுகிறது. இதே நோக்கில் இலங்கையின் இரண்டாவது குடியரசு யாப்பு எந்த வகையைச்சேர்ந்தது என்பதை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

1978ம் ஆண்டின் இரண்டாவது குடியரசு யாப்பின் பின் புலத்தை நோக்குமிடத்து இந்த யாப்பு உருவாக்கப்படும் போது ஆட்சியிலிருந்த ஜக்கிய தேசிய கட்சி, தேசிய அரசுப்பேரவையின் 5/6 பெரும்பாண்மையை கொண்டிருந்தது இவ்வாறு ஓர் பலம் பெருந்திய அரசு இலங்கையின் முதலாவது குடியரசு யாப்பிலிருந்த தவறுகள் காரணமாக தனது பிரதான அரசியல் எதிராளியான சிறிலங்கா சுதந்திரக்கட்சி அடைந்த தோல்விகளை கருத்திற்கொண்டு தனக்கு அவ்வாறானதொரு நிலை ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்ற கரிசனையுடன் தனது ஆட்சியை மேலும் பலப்படுத்திக்கொள்வதற்காக உருவாக்கிய ஓர் அரசியலமைப்புச்சட்டமே இலங்கையின் இரண்டாவது குடியரசு யாப்பாகும். 

இவ் யாப்பு உருவாக்கப்பட்ட பிண்ணனியிலிருந்து நாம் விளக்கிக்கொள்ளக்கூடிய உன்மை யாதெனில் ஓர் அரசியலமைப்பை எந்த தடையகளுமின்றி சுயமான பெரும்பாண்மையுடன் உருவாக்ககூடிய ஓர் சூழ்நிலையில் ஓர் பலமான அரசை உருவாக்குவதற்காய் அதிகாரச்செறிவுடன் ஆக்கப்பட்ட ஓர் அரசியலமைப்பாகும்.

இரண்டாவது குடியரசு யாப்பின் முன்னுரையை சற்று கூர்ந்து கவனிப்போயமானால் அதில் தெளிவாக சொல்லப்பட்டுள்ள விடயம் யாதெனில் இலங்கை மக்கள் சுதந்திரமாக வழங்கிய ஆணையினால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாராளுமன்ற பிரதிநிதிகளிடம் புதியதொரு குடியரசு யாப்பினை உருவாக்குவதற்கான தத்துவம் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது, அத்தகைய ஆணையை பயன்படுத்தி மக்கள் பிரதிநிதிகளான நாங்கள் இலங்கை ஜனநாயக சோஷலிச குடியரசின் அதியுயர்ந்த சட்டமாக இந்த யாப்பை வரைகிறோம். இவ்விரு வாக்கியங்களையும் நோக்கும் போது மக்களிடமிருந்த அதிகாரம் சுதந்திரமான முறையில் பிரதிநிதிகளிடம் கையளிக்கபட்டு அப்பிரதிநிதிகள் அவ்வதிகாரத்தை பிரயோகிக்கும் முகமாக வரையப்பட்ட யாப்பே இரண்டவது குடியரசு யாப்பு ஆகும். ஆகவே அதிகாரம் அதன் பிரயோகம்  அகியனவே இம்முன்னுரையில் முதன்மைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

இதேவேளை உலகின் சிறந்த குடியரசு யாப்புக்களாக கருதப்படும் தென் ஆபிரிக்க மற்றும் அமெரிக்க யாப்புக்களின் முன்னுரையை எடுத்து நோக்குவோமானால் 1996ம் ஆண்டில் வரையப்பட்ட தென்ஆபிரிக்க அரசியலமைப்பின் முன்னுரையில் “ தென்ஆபிரிக்க மக்களாகிய நாங்கள் கடந்து போன அநீதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, நீதிக்காகவும் சுதந்திரத்திற்காகவும் போரடியவர்களை கௌரவித்து, நாட்டை கட்டியெழுப்ப உழைத்தவர்களை மதித்து, தென்ஆபிரிக்கா அதில் வசிக்கும் அனைத்துப்பல்வகைமையான மக்களுக்கும் சொந்தம் என்று நம்பி, எங்கள் பிரதிநிதிகளினூடாக இந்த யாப்பினை அதியுயர் சட்டமாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம் ” எனக்குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து தென் ஆபிரிக்க யாப்பு மக்களால் மக்களுக்காவே உருவாக்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஓர் யாப்பு என்பது தெளிவாகின்றது. தென் ஆபிரிக்க யாப்பு மட்டுமன்றி அமெரிக்க யாப்பின் முன்னுரையை எடுத்து நோக்குவோமானால் “ ஜக்கிய அமெரிக்க குடியரசின் மக்களாகிய நாங்கள் இன்னும் பூரணமானதும் சிறந்ததுமான ஒன்றியத்தை அமைப்பதற்கும், நீதியையும் உள்நாட்டு அமைதியையும் நிலைநாட்டுவதற்கும், பொதுவான பாதுகாப்பினை உறுதிப்படுத்துவதற்கும், தேசிய நலனையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாப்பதற்கும் உருவாக்கும் அரசியலமைப்பு இதுவாகும் ” எனக்குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மேற்குறிப்பிடப்பட்ட மூண்று யாப்புக்களின் முன்னுரையை ஒப்பிட்டு நோக்குமிடத்து இலங்கையின் இரண்டாவது குடியரசு யாப்பினை தவிர ஏனைய தென்ஆபிரிக்க மற்றும் அமெரிக்க யாப்புக்கள் மக்களால் நேரடியாக உருவாக்கபட்டுள்ளதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அதேவேளை அதிகாரம் தொடர்பாக எந்த வாசகமும் இடம்பெறவில்லை ஆனால் இலங்கையின் இரண்டாவது குடியரசு யாப்பினை பொறுத்தவரை அதன் அடித்தளமே அதிகாரமெனும் பதத்தினால் உருவாக்கபட்டிருப்பதை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. 

இரண்டாவது குடியரசு யாப்பின் முன்னுரையை தாண்டி அத்தியாயங்களுக்குள் நுழைவோமானால் முதவாவது அத்தியாயயத்தின் 4வது உறுப்புரை, மக்களது இறைமையை அரச துறைகளுக்குள் எவ்வாறு கூறுபோடுவது என்பதை தெளிவாக வரையறுக்கின்றது. உன்மையில் இறைமை என்னும் பதம் இன்னுமொரு அதிகாரத்தில் தங்கியிருக்காதததும் உடண்படாததையும் குறிப்பதாகும் ஆனால் உறுப்புரை 4இனை வரைந்தவர்கள் மக்களது இறைமை என்னும் பரந்துபட்ட பதத்தினை வெறுமனே அதிகாரங்கள் எனக்கருதி அவ்வதிகாரங்களை எவ்வாறு அரச துறைகள் பிரயோகிக்கப்போகின்றன என்பதில் மட்;டும் கரிசனை காட்டியுள்ளனர்.

உறுப்புரை 4 ற்கமைய மக்களது சட்டவாக்க அதிகாரம் பாரளுமன்றத்தினால் பிரயோகிக்கப்படும், நிறைவேற்று அதிகாரம் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட நிறைவேற்று ஜனாதிபதியினால் பிரயோகிக்கப்படும், நீதித்துறை அதிகாரம் நீதிமன்றங்களாலும், தீர்ப்பாயங்களாலும் ஏனைய சட்டத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களாலும் பிரயோகிக்கப்படும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது இது மக்கள் இறைமையை அரச துறைகளுக்கிடையில் எவ்வாறு கூறுபோடப்படல் வேண்டும் என்பதை விடுத்து ஆட்சிக்காக அரச துறைகளுக்கு ஏன் அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும் அது எவ்வாறு பிரயோகிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை தெளிவாக வரையறுத்துக் கூறவில்லை. 

இதே வேளை உறுப்புரை 4ற்கமைவாக மக்களது நிறைவேற்று அதிகாரத்தை பிரயோகிக்கும் உரித்து மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட நிறைவேற்று ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது, அவ்வாறு வழங்கப்பட்டுள்ள நிறைவேற்று அதிகாரங்களின் விளைவாக அரசியலைமைப்புச்சட்டத்தின் அடிப்படைக்குறிக்கோளான சட்டவாட்சியை நிலைநாட்ட வேண்டிய பொறுப்பு உறுப்புரை 35 இனால் இல்லாதொழிக்கப்பட்டுள்ளது. உறுப்புரை 35 ன் பிரகாரம் ஜனாதிபதிக்கு எந்தவகையான நடவடிக்கையிலிருந்தும் முழுமையான குற்ற விலக்களிப்பை வழங்கப்பட்டுள்ளது. 

சட்டவாட்சியின் அடிப்படைக்கோட்பாடான சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதை தகர்த்து ஜனாதிபதி என்ற தனிமனிதரை சட்டத்திற்கு மேலோங்கிய அதிகாரமிக்கவராய் ஆக்கியுள்ளது. இது அதிகாரம் என்னும் தனிப்பதம் அரசியலமைப்பின் ஆணிவேரான சட்டவாட்சியையே ஆட்டம் காணச்செய்துள்ளது என்பதற்கு இன்னுமோர் உதாரணமாகும். 

இக்கட்டுரையில் ஏற்கனவே விபரித்தது போல் இத்தகைய அரசியலமைப்பு ஏற்பாடுகள் ஆட்சிசெய்வதற்கான அரசியலமைப்பு என்பதிலிருந்து மாற்றமடைந்து அதிகாரம் செலுத்தவதற்கான ஆட்சியை வழங்கும் அரசியலமைப்பு என்னும் தோற்றப்பாடை தருவிக்கின்றன.

இவ்வாறான உறுப்புரைகளுக்கு மேலதிகமாய் கொண்டுவரப்பட்ட அரசியலமைப்புத்திருத்தங்களும் மீண்டும் மீண்டும் அதிகாரத்தேடலையே தூண்டி நிற்கின்றன இதற்கு உதாரணங்களாக 13வது மற்றும் 18வது அரசியலமைப்புத்திருத்தங்களை குறிப்பிடலாம்.

13வது அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தத்தை பொறுத்தவரை மத்திய அரசிடம் காணப்பட்ட அபரிமிதமான அதிகாரங்களை மாகாண அரசுகளிடம் ஒப்படைத்து ஓர் பிராந்திய நிருவாகத்தை தோற்றுவிக்கும் ஓர் ஏற்பாடகும் இருந்த போதும் உறுப்புரை 154B ன் கீழ் உருவாக்கப்படும் ஆளுனர் என்னும் பதவிக்கான அதிகாரங்கள் மீண்டும் அதிகார மையப்படுத்தலை நோக்கியதான அரசியலமைப்பு வரைஞர்களின்; எண்ணங்களை பிரதிபலிக்கின்றது. இதற்கு உதாரணமாக உறுப்புரை 154H இனைக்குறிப்பிடலாம் 154H (1), (2) ற்கமைவாக மாகாணசபையால் உருவாக்கப்பட்ட சட்டமூலம் ஒன்றை ஆளுனரது ஓப்புதலுக்காக நியமிக்கப்படும் போது அத்தகைய சட்ட மூலத்தை ஓப்புதலளிக்கவே, திருத்தத்திற்காக மீண்டும் மாகாணசபைக்க திருப்பி அனுப்பவே ஆளுனருக்கு அதிகாரம் உண்டு . இவ்வாறு திருப்பி அனுப்பப்படும் சட்ட மூலம் மீண்டும் ஆளுனரிடமே ஒப்புதலுக்காக சமர்ப்பிக்கப்படல் வேண்டும். இத்தகைய ஓர் ஏற்பாடானது சட்டவாக்க அதிகாரங்களை மாகாணசபைகள் கொண்டிருந்தும் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஓர் தனிமனிதரிடம் அவ்வதிகாரங்களை அடகுவைத்திருக்கும் ஓர் நிலைக்கு தள்ளியள்ளது. 

மேற்குறித்த உதாரணம் உட்பட பல்வேறு இடங்களில் அதிகாரங்கள் நிறுவனமயப்படுத்தப்படாமல் தனிநபர் ஒருவரிடமோ அல்லது நிறுவனத்திடமோ கையளிக்கப்பட்டிருப்பது இலங்கையின் இரண்டாவது குடியரசுயாப்பு அதிகார மையப்படுத்தல் சார்பான சித்தாந்தத்தை கொண்டிருப்பதை தெளிவுபடுத்துகின்றது 

இதே வேளை சுயாதீனமான அரச செயற்பாடுகளை உறுதிப்படுத்தும் முகமாக அரசியலமைப்பின் 17ம் திருத்தத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஆணைக்குழுக்களுக்கு பதிலாக பாராளுமன்றக்குழு என்ற அமைப்பிடம் அனைத்துவகையான அரச நிருவாக அதிகாரங்களும் மீளக்கையளிக்கப்பட்டிருப்பதனூடாக அரச இயந்திரத்தின் அதிகாரத்திற்கான தேடலும் அதற்கு உறுதுணையாக இரண்டாம் குடியரசுயாப்பின் உறுப்புரைகள் அமைந்துகாணப்படுவதையும் தெளிவாக அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. 

தேசமொன்றின் நல்லாட்சியை உறுதிப்படுத்துவதற்கு உறுதியான அரசு மட்டுமன்றி அவ்வரசு தமது கடமைகளை நிறைவேற்றக்கூடிய அதிகார தத்துவங்களை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே நல்லாட்சிக்கான சித்தாந்தமாகும். இதே வேளை அரசின் அதிகாரங்கள் மக்கள் ஆணையூடாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் பங்களிப்புடன் உருவாக்கப்படுவதே குடியரசு அமைபின் வழிமுறையாகும். இத்தகைய வழிமுறைகளை பினபற்றியொழுக உருவாக்கப்படும் ஆவணமே அரசியலமைப்பு, இது தேசத்திற்கு தேசம் மாறுபடும் குணாதிசங்களை கொண்டுள்ளது. ஒவ்வொரு தேசத்தின் தன்மை, ஆளப்படும் மக்களின் பல்வகைமை என்பவற்றை அடிப்படையாக கொண்டு ஒவ்வொரு அரசியலமைப்பும் தனக்கேயான தனித்துவத்தை கொண்டுள்ளது ஆதலால் ஓர் அரசியலமைப்பு இவ்வாறுதான் காணப்படவேண்டும் என்று எந்தவித இறுக்கமான கோட்பாடுகளையும் உருவாக்குதல் கடினமானதாகும்.

ஆனாலும் காலம் காலமாய் சமூகவியலாளர்களாலும், அரசியல் தத்துவவியலாளர்களாலும் உருவாக்கப்பட்ட நல்லாட்சிக்கான சித்தாந்தங்களை ஒவ்வொரு அரசியலமைப்பும் கொண்டிருப்பது ஓர் அத்தியாவசியமான தேவைப்பாடாகும். அத்தகைய அரசியல் சிந்தாந்தங்களான சட்டவாட்சி, வலுவேறாக்கம், இறைமை என்பவற்றை உள்வாங்கிய அரசியலமைப்புகளையே சிறந்த அரசியல்யாப்புக்கள் எனக்கூறுகின்றோம் இதுவே அரசியலமைப்புத்துவமுமாகும்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போன்று ஒவ்வொரு அரசியலமைப்பும் தத்தமது தேவைக்கேற்றாற்போல் அதிகார மையப்படுத்தல் கொள்கையையோ அல்லது அதிகாரபரவலாக்க கொள்கையையோ தன்னகத்தே கொண்டு காணப்படுகின்றது. எது எவ்வாறாயினும் ஓர் ஜனநாயக குடியரசின் அரசியலமைப்பானது மக்களால் வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களை மக்களது தேவைக்கேற்றவாறு மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய ஏற்பாடுகளை கொண்டிருத்தல் வேண்டும்.

இதைத்தான் ஆட்சிசெய்வதற்கான அதிகாரமென்று இக்கட்டுரையின் ஆரம்பபகுதியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அதைவிடுத்து அதிகாரங்களை கையளித்து அதனாலான ஆட்சியை எதிர்பார்க்கும் அரசியலமைப்புச்சித்தாந்தமானது எவ்வாறு ஓர் ஜனநாயக குடியரசின் மக்கள் தேவையை பூர்த்திசெய்யும் என்பது கேள்விக்குரியதே.

இலங்கையின் இரண்டாவது ஜனநாயக சோஷலிச குடியரசு யாப்பினை பொறுத்தவரை அபரிமிதமான அதிகாரத்தேடலை தூண்டக்கூடிய ஏற்பாடுகள் காணப்படுவதனை இக்கட்டுரையில் ஏற்கனவே ஆரயப்பட்ட உதாரணங்களைக்கொண்டு விளங்கிக்கொள்ள முடியும். அதிகாரங்கள் நிறுவனமயப்படுத்தப்படாது ஏதோ ஓர் தனிநபரிடமே அல்லது  ஓர் தனி நிறுவகத்திடமே குவிந்து காணப்படுவது இரண்டாவது குடியரசு யாப்பின் இயல்புகளில் ஒன்றாக காணப்படுகிறது. இது இலங்கையில் இன்னும் அரசியலமைப்புப்பரினாம வளர்ச்சி இடம்பெறவேண்டும் என்பதை வலியுறத்துகின்றது. கோல்புறூக் யாப்புத் தொடக்கம் இரண்டாவது குடியரசு யாப்புவரை முழுமையான அரசியலமைப்புத்துவத்தை பிரதிபலிக்கக்கூடிய யாப்புக்கள் இன்னும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆதலால் எதிர்காலத்தில் அதிகாரத்தை மையப்படுத்தாது நல்லாட்சியை மையப்படுத்தும் அரசியலமைப்புக்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும் இலங்கை ஜனநாயக சோஷலிச குடியரசின் தேவைப்பாடாகும். 

பெண்கள், சமாதானம், பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325 வது தீர்மானம்

பென்கள், சமாதானம், பாதுகாப்பு தொடர்பான ஜக்கிய நாடுகள் தீர்மானம் 2001ம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 31ம் திகதி உறுப்பு நாடுகளால் ஏகமனதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனாலும் ஏனைய தீர்மானங்கள் போலல்லாது திணிக்கும் தன்மையற்று வெறுமனே ஓர் ஒப்பந்த ரீதியாக இத்தீர்மானம் காணப்படுவதனால் இதன் அமுலாக்கம் மிகவும் மந்த கதியில் இடம்பெறுவதுடன் பெண்கள் பாதுகாப்பினை உறுதிப்படுத்தவேண்டிய இதன் கட்டமைப்பம் செயலற்றுக்காணப்படுகின்றது.

பெண்கள், சமாதானம், பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானமானது ஒரு சட்ட இடைவெளியை பூர்த்திசெய்ய கொண்டுவரப்பட்டதல்ல மாறாக ஏற்கனவே உள்ள மனித உரிமைகள் மற்றும் மனிதாபிமான சட்டங்களை பூர்த்தி செய்யும் சட்டத்தொகுதியாகவே இது வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

பாகுபாடுகளற்ற சமத்துவமான சமுதாயத்தில் அடிப்படை அடிப்படை உரிமைகள் உறுதி செய்யப்படுவதனூடாக சமூக மற்றும் ஆட்சியலகில் பெண்களது பங்களிப்பை உறுதிப்படுத்துவதே பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானத்தின் அடிப்படை சித்தாந்தமாகும்

பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானத்தின் பிரகாரம் தீர்மானமெடுத்தல் மற்றும் ஆட்சிப்பொறிமுயைகளில் பெண்களின் பங்குபரிற்றல் வீத்தினை அதிகரிப்பதனூடாக முரன்பாடுகளை கூடுமாகவரை தவிர்க்க முடியுமென எதிர்பார்க்கப்படுகிறது இது சமூக, பொருளாதார, அரசியல் அரங்கில் பெண்களின் வகிபாகத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கான கருத்தேற்பாடாகும்


சமூகத்தில் வழக்காறுகளுக்கூடாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட “பெண்களுக்கேயான பிரத்தியேக வேலைகள்” ( வீட்டு வேலைகள், குடும்பத்ததை பாராமரித்தல்) என்ற சிந்தனை வட்டம் புரையோடிக்கிடப்பதும், பெண்களுக்கான பொருளாதார சமூக மற்றும் காலாச்சார உரிமைகளின் பயன்பாட்டை தடுக்கும் முகமான சமூக ஏற்பாடுகளுமே பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானத்தின் அடிப்படை சித்தாந்தத்தை அமுல் படுத்துவதற்கான தடைக்கற்களாக அமையெபப்பெற்றுள்ளன.

1995ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட பீஜிங் தீர்மானத்தின் (BEIJING PLATFORM FOR ACTION –BPA)  பிரகாரம் ஏற்கனவே உள்ள சட்டப்பொறிமுறைகளுக்குட்பட்ட பெண்களின் வலுவூட்டத்தை உறுதிசெய்வதற்கான நடவடிக்கையாகவே பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது இதனடிப்படையில் பொருளாதார ரீதியாக ஓரங்கட்டப்படுவதை தடுத்து நிறுத்தல், பாலின ரீதியான பாகுபாட்டினை அது எந்த வடிவில் தோன்றினாலும் இல்லாதொழித்தல் ஆகிய ஆரம்பக்கட்ட நடவடிக்கைகளுக்கூடாக அரசு மற்றும் அரச அமைப்புக்களில் பெண்களின் பங்குபற்றலினை உறுதிப்படுத்துவதே நோக்காகும்.

அண்மய ஆண்வுகளின் படி அரச தீர்மானமெடுத்தலில் பெண்களின் பங்குபற்றுதலினூடாக சுமார் 6% வiரக்குமான முரன்பாடுகளை தவிர்க்க முடியுமென கண்டறியெப்பட்டுள்ளது இது வெறுமனே பெண்களது பங்குபற்றல் என்பது மட்டுமன்றி பீஜிங் தீர்மானத்தின்(BAP) இன் அடிப்படையிலான “ ஆயுத செலவீனங்களை குறைத்தல்” , ஜக்கிய நாடுகள் சபையின் “ வளங்களை பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கு மாத்திரம் பயன்னடுத்தல்” (உறுப்புரை 126) ஆகிய நியமங்களை பின்பற்றியதனூடாக அடையெப்பெற்றதாகும்.

பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானமானது தேசிய சட்ட நிறுவனங்கள் , பிராந்திய மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பு பொறிமுறைகள், ஜ.நா மனித உரிமை பேரவை, விசாரணை ஆணைக்குழுக்கள், உடன்பாடுகள், தவணை அடிப்படையிலான அறிக்கைகள், விஷேட அறிக்கைகள் என்பவற்றினூடாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதோடு சர்வதேச ரீதியான முரன்பாடுகளை தவிர்ப்பதற்கான அனைத்து நியமங்களுக்கூடாகவும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது

பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானத்தின் திட்ட செயல் நெறிமுறை வெற்றியை சமூகத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்களை குறிகாட்டியாய் கருதியே கணிக்கப்படுகின்றன அவ்வாறான குறிகாட்டிகளை 3 வகைப்படுத்த முடியும்


• அமைப்பு ரீதியான குறிகாட்டிகள் (SYSTEMIC INDICATERS)
• நெருக்கமானஅண்மித்த குறிகாட்டிகள் (PROXIMATE INDICATERS)
• உடனடிக்குறிகாட்டிகள் (IMMEDIATE INDICATERS)

உதாரணமான பெண்கள் பாடசாலைக்கு செல்லும் வீதத்தினை அமைப்பு ரீதியான குறிகாட்டியாய் கருதலாம் இதன் அதிகரிப்பு மற்றும் குறைவு எதிர்காலத்தில் ஏற்படுத்டசாதக்கூடிய விளைவுகளை கருத்திற்கொண்டு உரிய அமைப்புக்கள் உரிய அரசிற்கு வழிகாட்டல்களை மேற்கொள்ள முடியும் அதேவேளை பெண்கள் பாடசாலைக்கு செல்வதை தடுக்கும் செயற்பாடு ஓர் சமூகத்தில் இடம்பெறுமாயின் அதனை நெருக்கமான அல்லது அண்மித்த குறிகாட்டியாய் கருத முடியும் இது தொடர்பாக உடனடியாக உரிய அமைப்புக்களுக்கு அறிவிக்கபட்டதா, நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதா என்பதை கொண்டு நெருக்கமான குறிகாட்டிகளை அளவிட முடியும் இதே வேளை அதிகரித்த மனித உரிமை மீறல்கள், பாலியல் துஷ்பிரயோகங்கள், பாலின பாகுபாடு என்பவற்றை உடனடிக்குறிகாட்டியாய் கொள்ள முடியும்.


பெண்கள்,சமாதனம்,பாதுகாப்பு சம்பந்தமான 1325வது தீர்மானமானத்தினை நடைமுறைப்படுத்துவது தொடர்பாக இலங்கையிலுள்ள சட்ட ஏற்பாடுகள்

•1 2005ம் ஆண்டின் 30ஆம் இலக்க விபச்சாரத்திற்காகப் பெண்களையும் சிறுவர்களையும்
      விலைப்படுத்தலைத் தடுத்தலும் எதிர்த்தலும் மீதான சமவாயச் சட்டம்
விபச்சாரத்திற்காகப் பெண்களையும் சிறுவர்களையும் விலைப்படுத்தலைத் தடுத்தலும் எதிர்த்தலும் மீதான சமவாயத்திற்குப் பயன்கொடுப்பதற்கும் அத்துடன் அதனோடு தொடர்புபட்ட அல்லது அதன் இடைநேர்விளைவான கருமங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்வதற்குமானதொரு சட்டம் போன்றவற்றை இது உள்ளடக்கியுள்ளது.

•2 1996ம் ஆண்டின் 21ஆம் இலக்க இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு சட்டம்,

இலங்கையில் மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழுவை தாபித்தலுக்கும் அதன் கடமைகள், உறுப்பினர் தொடர்பான வரையறைகளையும் கொண்ட பாராளுமன்றத்தின் வர்த்தமானி அறிவிப்பாக இது அமைகின்றது.

•3 2006ம் ஆண்டின் 24ஆம் இலக்க பெண்களையும் இளம் ஆட்களையும் மற்றும் பிள்ளைகளையும் தொழிலுக்கமர்த்துதல் (திருத்தச்) சட்டம்.

1956இல் உருவாக்கப்பட்ட பெண்களையும் இளம் ஆட்களையும் மற்றும் பிள்ளைகளையும் தொழிலுக்கமர்த்துதல் தொடர்பான சட்டத்திற்கான திருத்தச் சட்டமாக இது அமைகின்றது.

•4 2006 ம் ஆண்டின் 16ஆம் இலக்க தண்டனைச் சட்டக்கோவை (திருத்தச்) சட்டம்,

பெண் சிறுமிகளை பாலியல் துஸ்பிரயோகம் செய்தல், வேலைக்கமர்த்துதல், கட்டாய ஊழியம் பெறுதல், அடிமையாக நடாத்துதல், உளவியல் ரீதியான ஊறுகள் போன்றவற்றிற்கான தண்டனைகள் குறித்த சட்டமான இது காணப்படுகின்றது.


முகம்மது மீராசாஹிபு றதீப் அகமட்.

கிழக்கு மாகாண சபையும்: கனவாகிப்போகும் முஸ்லீம் முதலமைச்சர் கோஷம்.

கடந்த ஜுன் மாதம் 27ம் திகதி கிழக்கு மாகாணசபை உட்பட மூண்று மாகாண சபைகள் கலைக்கப்பட்டதையடுத்து. அரசியல் மாற்றம் குறித்த எதிர்பார்ப்புக்களுடனே ஒவ்வொரு இலங்கையரது சிந்தனைகளும் நகர்கின்றன. அதிலும் குறிப்பாக சிறுபாண்மை இனத்தவரது எதிர்பார்ப்புக்களும் அபிலாஷைகளும் வழக்கத்தை விட சற்று அதிகமாகவே புதிதாக உருவாகபோகும் மாகாண சபை தொடர்பாக காணப்படுகின்றது. எது எவ்வாறாயிருப்பினும் அதிகாரத்திலுள்ளவர்களது நிகழ்ச்சி நிரலுக்கேற்பவே யாவும் நடைபெறப்போகின்றது என்பதை நடைபெறவுள்ள மாகாண சபைத்தேர்தலுக்கு முன்னரான நிகழ்வுகள் கட்டியம் கூறுகின்றன.

முதலில் மாகாண சபை முறைமை தொடர்பாக மக்கள் தெளிவான அபிப்பிராயத்தை பெற்றுக்கொள்வது இத்தேர்தல் தொடர்பான அரசியல் தீர்மானங்களை மேற்கொள்ள அடிகோலாக அமையும். 1987ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 14ம் திகதி இலங்கை அரசியல் அமைப்பிற்கு கொண்டுவரப்பட்ட 13ம் திருத்தத்தினால் உருவாக்கப்பட்டதே இந்த மாகாண சபை முறைமையாகும். 1978ம் ஆண்டின் அரசியலைமைப்பு மிகவும் ஒற்றையாட்சித்தன்மை கொண்டிருந்தமை இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை பூதாகரமாக வெளிப்படுவதற்கும், ஓர் ஆயுதப்போராட்டம் வெடிப்பதற்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது. இதனடிப்படையில் இவ்வரசியலைப்பின் ஒற்றையாட்சித்தன்மையினை சற்றே ஜதாக்குவதற்கும், சிறுபாண்மையினரது சுயநிர்ணய கோஷத்தை தணிப்பதற்கும் இலங்கை இந்திய ஓப்பந்தத்தின் பெயரால் அரசியலமைப்புச்சட்ட வரையறைகளுக்குட்பட்டும் அரசியலைமைப்புச்சட்ட வரையறைகளை மீறியும் கொண்டுவரப்பட்ட அரசியலமைப்புத்திருத்தமே 13வது அரசியலைமைப்புத்திருத்தச்சட்டமாகும் (இது கொண்டுவரப்பட்ட முறை பற்றி இந்தக்கட்டுரையில் ஆய்வு செய்யப்படவில்லை  ஆனால் அது தொடர்பான ஆய்வு 13வது திருத்தச்சட்டத்pன் அரசியலமைப்புத்துவம் (constitutionalism) அற்ற தன்மையினை தெளிவுபடுத்தும்)  

 அரசியலைப்பிப்பின் 2வது உறுப்புரை ஒற்றையாட்சியை வலியுறுத்தி நிற்கின்றது அதன் அடிப்படையில் மத்திய அரசின் அதிகாரங்களை பங்கீடு செய்வதனை உறுப்புரை 3 மற்றும் உறுப்புரை 4 என்பன தடை செய்கின்றன இவ்வாறானதொரு நிலைமையில் மாகாண ஆட்சி அலகு என்பது மத்திய அரசின் ஆணைகளை செயற்படுத்துவதற்கான ஓர் முகவர் உருவாக்கமே தவிர சுய ஆட்சி அல்லது அதிகாரப்பரம்பல் தொடர்பான ஓர் ஏற்பாடு அன்று. மேலும் மகாண சபையின் சட்ட வாக்க அதிகாரங்கள் பல்வேறு  முறையில் கூறுபோடப்பட்டு மீண்டும் மத்திய அரசிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருப்பதனை அரசியலைமப்பு நிபுணர்கள் தெளிவாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். இதிலிருந்து மாகாண சபை முறைமையானது இலங்iகியலுள்ள சிறுபாண்மையினரது சுயநிர்யண கோரிக்கைகள் எதிலும் உள்ளடங்காது என்பதையும் இதை ஒரு இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வாக ஏற்றக்கொள்ள முடியாதென்பதையும் இவ்விடத்தில் பதிவுசெய்ய விரும்புகிறேன்.

 இலங்கையின் ஆயுதப்போராட்டம் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்படும்வரை 13வது திருத்தச்சட்டத்தை ஓர் தீர்வாக யாரும் எண்ணிப்பார்த்திராத நிலையில் ஆயுதப்போரட்டம் தோற்கடிக்கப்பட்ட பிறகு 13+ தீர்வுத்திட்டம், 13- தீர்வுத்திட்டம் என்று பெரும்பாண்மை அரசின் பேராதிக்கவாதத்தை நிலை நிறுத்தும் செயற்றிட்டம் அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கின்றது. 13வது திருத்தச்சட்டத்தின் மூலமான மாகாண சபை உருவாக்கமும் இன்று அந்த மாகாண சபை முறைமையை ஓர் தீர்வுத்திட்டமாக திணிக்கும் மனப்பாங்கும் அதிகாரவர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தையும் பேரிணவாதத்தின் முன்னே சிறுபாண்மையினர் ஒடுக்கப்படுவதையுமே காட்டி நிற்கின்றது. இன்னும் தெளிவாகச்சொல்லப்போனால் இந்த மாகாண சபை முறைமை என்பது  ஒரு கரும்புத்தோட்டத்தை உரிமை கோருபவர்களிடம் இனிப்புத்துண்டொன்றை கொடுத்து “இதுதான் உங்களுக்குத்தீர்வு” என்ற சொல்வது போலாகும்.

இவை அனைத்தையும் தாண்டி ஏற்கனவே ஒரு முறை மாகாண சபை முறைமையை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ,மாகாண சபை முறைமையினூடாக சில அரசியல் அபிலாஷைகளை கொண்டிருப்பவர்கள் என்ற அடிப்படையில் கிழக்குவாழ் சிறுபாண்மை இனத்தவர்களுக்கு நடைபெறவருக்கும் மாகாண சபைத்தேர்தல் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததொன்றாகும். இத்தேர்தல் தொடர்பாக பல்வேறு அரசியல் கட்சியகளும் பற்பல வியூகங்களை அமைத்து வருகின்றன. 

அதில் பிரதானமான ஓர் வியூகம் கிழக்கில் பெரும்பாண்மையாக இருக்கும் தமிழ் பேசும் மக்களது ஆணையை பெற்றக்கொள்வதற்கான முயற்சியாகும். இது தொடர்பாக பிரதான பங்கு வகிக்கக்கூடிய முஸ்லீம்கட்சிகளை வளைத்துப்போட அரசும் பிரதான தமிழ்க்கட்சியான தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியும் பல்வேறு பிரயத்தனங்களை செய்தன. இதற்காக அவர்கள் கையிலெடுத்துக்கொண்ட ஆயுதம் முஸ்லீம் முதலமைச்சர்.

கிழக்கில் தமிழர்களும் முஸ்லீம்களும் கிட்டத்தட்ட சமஅளவான வாக்குப்பலத்தை கொண்டிருந்தும் கிழக்கின் முதலமைச்சராய் எந்த இனத்தை சேர்ந்தவர் வர வேண்டும் என்பதிலே இழுபறிநிலை உருவாகியுள்ளது. இதையடுத்து முஸ்லீம் முதலமைச்சர் ஒருவரை பெற்றுக்கொள்வதற்காக முஸ்லீம்களின் தேசியக்கட்சியான முஸ்லீம் காங்கிரஸ் பல்வேறு பேரம் பேசல் பேச்சுவார்த்தைகளை மேற்கொண்டது. முஸ்லீம் காங்கிரஸ் தவிர்ந்த ஏனைய முஸ்லீம் கட்சிகளான அகில இலங்கை முஸ்லீம் காங்கிரஸ் மற்றும் தேசிய காங்கிரஸ் அகியன தத்தமது கோரிக்கைகளை முன்வைத்து பேச்சுவார்த்தை காளத்தில் இறங்கிருந்தன. 

முஸ்லீம் காங்கிரஸின் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியுடனான பேச்சுவார்த்தை ஆரம்பிக்கும் போதே அஸ்தமனத்தை கண்ட வேளையில் தான் சார்ந்து நிற்கும் அரசுடனான பேரம் பேசலில் முஸ்லீம் காங்கிரஸ் இறங்கிவிட்டது இதற்கு அடிப்படைக்காரணம் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியுடன் கைகோர்த்து செயற்படுமிடத்து அரசின் ஆதரவை இழக்கநேரிடும் அதே வேளை அரசின் கோபத்திற்கும் உள்ளாக வேண்டியிருக்கும் என்ற பய உணர்வும், யுத்த காலங்களில் தமிழர்களின் பெயரால் முஸ்லீம் மக்களுக்கு புலிகள் செய்த மிகக்கொடூரமாக அராஜகங்காளால் உருவாக்கப்பட்ட கசப்புணர்வு இன்னும் களைப்படாத வேளையில் தமிழர்களுடன் கைகோர்ப்பது தொடர்பான நியாயங்களை முஸ்லீம் மக்களிடம் முன்வைக்க முடியாத நிலையுமாகும்.

அரசுடன் இணைந்து முஸ்லீம் முதலமைச்சர் ஒருவரை பெற்றுக்கொள்வதற்கான ஏற்புடை தன்மையினை ஆராய்ந்து இவர்கள் அரசுடன் பேச்சுவார்த்தைகள் நடாத்தினார்களா என்பது கேள்விக்குரியதே, ஏனெனின் ஏற்கனவே இந்த மாகாணத்தின் முதலமைச்சராய் இருந்த சிவனேசதுரை சந்திரகாந்தன் அரசுடனான சுமூக உறவை பேணிவரும் நிலையில் அரசு வேறொருத்தருக்கு முதலமைச்சர் பதவியை வழங்குமா? என்ற கேள்வி எல்லோர் மனதிலும் உதிக்கக்கூடியதே. அதே வேளை கிழக்கு மாகாண சபை கலைக்கப்படுவதற்கு முன்னரே சிவனேசதுரைசந்திரகாந்தன் தான் வரப்போகும் மாகாண சபைத்தேர்தலிலும்  முதலமைச்சர் வேட்பாளராகவே களமிறங்கப்போவதாக அறிவிருந்தார். இந்நிலையில் மாகாண சபை குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒருவருடத்திற்கு முன்னர் அரசு கலைக்கத்திட்டமிடுகையில், வரப்போகும் மாகாணசபையில்; தனது பதவியை உறுதிப்படுத்தாமல் மாகாண சபையை கலைக்க அனுமதி வழங்கியிருப்பாரா என்ற கோள்விகளுக்கும் இங்கே விடைகாண வேண்டியுள்ளது. எது எவ்வாறாயினும் ஏற்கனவே முதலமைச்சராய் இருந்த ஓர் சiபியல் ஓர் சாதாரண அமைச்சராகவே உறுப்பினராகவே தொடர்ந்து பதவிவகிக்க சிவனேசதுரை சந்திரகாந்தன் விரும்பவில்லை என்பது அவரது பல பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் இருந்து புரிந்து கொள்ளக்கூடியதொன்றாகும். ஆகவே அரசுடன் இணைந்து அவர் தேர்தலில் இறங்கும் போது அதற்கான ஏற்பாடுகளின்றி இறங்கியிருக்க மாட்டார் என்பதை இலகுவில் அனைவரும் புரிந்துகொள்வர்.

இது இவ்வாறிருக்க முஸ்லீம் முதலமைச்சர் ஒருவரை பெறுவது குறித்து பேச்சுவார்த்தைகள் நடாத்திய முஸ்லீம் காங்கிரஸ் ஆசனங்கள் தொடர்பாக அதிக சிரத்தை எடுத்தமைதான் இறுதிக்கட்டம் வரை அரசுடனான பேச்சுவார்த்தைகள் நீண்டு செல்வதற்கான அடிப்படையாகும். அயினும் கூட அரசு தன் நிலையில் விடாப்பிடியாக நின்றமையும் அரசுக்குள் இருந்த ஏனைய முஸ்லீம்  கட்சிகளின் வேறுபட்ட அபிலாஷைகளும் இறுதியாக முஸ்லீம் காங்கிரஸ் தனித்துக்கேட்பதென்ற முடிவுக்கு வழிவகுத்தது. ஆயினும் தனித்துக்கேட்கும் முஸ்லீம் காங்கிரஸ் ஆட்சி அமைத்திட அரசையோ அல்லது தமிழர் விடுதலை கூட்டணியையோ சார்ந்து நிற்க வேண்டிய நிலை உருவாகும் அப்போதும் கூட முஸ்லீம் முதலமைச்சரை அரசு வழங்க முன்வருவது கடினமானதே. தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியடன் இணைந்து முஸ்லீம் காங்கிரஸ் ஆட்சியமைக்குமா என்பதும் கேள்விக்குரியதே.

முஸ்லீம் காங்கிரஸ் தவிர முஸ்லீம் முதலமைச்சர் தொடர்பாக பிரச்சாரங்களை மேற்கொண்டது அகில இலங்கை முஸ்லீம் காங்கிரஸாகும். அகில இலங்கை முஸ்லீம் காங்கிரசை சேர்ந்த முன்னாள் அமைச்சர் அமீர் அலி சென்ற மாதம் நடைபெற்ற “சதுரங்கம்” தொலைக்காட்சி கலந்தரையாடலில் “சென்ற முறை முஸ்லீம் முதலமைச்சரை ஜனாதிபதியின் வேண்டுகோளிற்கிணங்க விட்டுக்கொடுத்தோம்; இம்முறை அனைத்து முஸ்லீம் கட்சிகளும் ஒற்றுமைப்பட்டு முஸ்லீம் முதலமைச்சரை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அதற்கான அறைகூவலை முஸ்லீம் காங்கிரஸ் மேற்கொள்ள வேண்டும்”எனக் கேட்டுக்கொண்டார் அந் நிகழ்ச்சியில் முஸ்லீம் காங்கிரஸைச்சேர்ந்த பாராளுமன்ற ஊறுப்பினர் ஹரீஸ் அவர்களும் பங்குபற்றியிருந்தார். ஆனால் இம்முறைதேர்தலில் முஸ்லீம் முதலமைச்சரை பெற்றுக்கொள்வதற்கான எவ்வித ஆதாரமும் இன்றி அரசுடன் இணைந்து போட்டியிட அகில இலங்கை முஸ்லீம் காங்கிரஸ் தீர்மானித்துள்ளமையானது… மீண்டும் ஓர் விட்டுக்கொடுப்பைச்செய்ய அக்கட்சி தயாராக இருப்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இதே சமயம் வழக்கம்போல தேசிய காங்கிரஸ் தான் பலம் பெறுவதற்கும் பிரதேச அபிவிருத்திக்கும் ஏதுவான கோரிக்கைகளுடனே இத்தேர்தல் களத்தில் அரசுடன் கைகோர்த்துள்ளது. மொத்தத்தில் முஸ்லீம் முதலமைச்சர் தொடர்பாக பிரச்சார மேடைகளிலாவது பேசுவதற்கு அரசுடன் கூட்டுவைத்துள்ள முஸ்லீம் கட்சிகள் தயாராக இல்லை என்பத கண்கூடு. 

 முஸ்லீம்களின் தனித்துவத்தை பேண முஸ்லீம் காங்கிரஸ் தனித்தகேட்பதாயினும், அபிவிருத்தியை நோக்காக கொண்டு அமைச்சர் அதாவுல்லாவின் தேசிய காங்கிரஸ் அரசுடன் இணைந்து கேட்பதாயினும் அழுத்தங்கள் காரணமாக அகில இலங்கை முஸ்லீம் காங்கிரஸ் அரசுடன் இணைந்ததாகட்டும் ஒட்டுமொத்தத்தில் முஸ்லீம் முதலமைச்சர் கோஷம் கானவாகிப்போவதும் அரசின் திட்டமிடலு;க்கேற்ப இவ்வனைத்துக்கட்சிகளும் தேர்தலுக்குப்பின் செயற்படப்போவதும் திண்ணம்….. 

Literature Review for our research...... Visit to South Eastern University of Srilanka....

Career Guidance Workshop @ St. Michael college on May 31, 2012.

An over view of Bringing back the death penalty (an analysis with Islamic perspective).......

  

     

      1.      Introduction.

Capital punishment, the death penalty, or execution is the sentence of death upon a person by the state as a punishment for an offence. Crimes that can result in a death penalty are known as capital crimes or capital offences. Death penalty has very old roots; in fact, there is evidence of its application even in peoples such as Babylonians, ancient Egyptians, Greeks and Romans. Execution of criminals and political opponents has been used by nearly all societies both to punish crime and to suppress political dissent. In most places that practice capital punishment it is reserved for murder, espionage, treason, or as part of military justice. In some countries sexual crimes, such as rape, adultery, incest and sodomy, carry the death penalty.

Prime Minister S.W.R.D. Bandaranaike abolished capital punishment in 1956. However, it was rapidly reintroduced after his assassination in 1959. Opposition to the death penalty started becoming increasingly widespread and the United National Party government modified the use of the capital punishment in its 1978 rewrite of the constitution. The last execution in Sri Lanka took place in 1976.

Over the last decade however, President Chandrika Kumaratunga made several attempts to reintroduce the death penalty. In March 1999, after spurts of violence near the end of her first term in office, she stated that the government would be reintroducing the death penalty. However, she was forced to back down in the face of overwhelming public protest.

On November 19, 2004, High Court judge Sarath Ambepitiya was gunned down as he arrived home from work. He had a reputation as a judge who handed out tough sentences. This event immediately prompted Kumaratunga to effectively reinstate capital punishment. The death penalty, if put in to action would be carried out by hanging.

   2.  Purpose and goals of criminal sanction

All sanction from the smallest fine to longest prison term has a number of goals?  The basis for these goals lies deep in philosophy underlying our criminal justice network. We want our criminal justice process to accomplish something to achieve some social utility beyond merely solving crimes and catching criminals. We want to reduce the crime rate by stopping the criminal activities of apprehended offenders and deterring others from committing crimes. Sentencing is designed to achieve at least the following major goals[1]:

·         Retribution – to inflict some kind of loss on the offender and give formal public

Expression to the unacceptability of the behavior to the community.  

·         Incapacitation - to restrain the offender so as to limit their opportunities to commit

Further crime. 

·         Deterrence – to impose a penalty to either deter the individual from committing

Further crimes or to deter others from imitating the criminal behavior.

·         Rehabilitation – designed to include measures which might contribute to the person

desisting from future offences and to assist in their reintegration into society.

·         Reparation – penalties can involve direct or indirect compensation for the harm

caused to victims by the crime.

Here death penalty can be viewed in two aspect one as retribution and another one as deterrence.

Death penalty as a mode of retribution: - When someone takes a life, the balance of justice is disturbed. Unless that balance is restored, society succumbs to a rule of violence. Only the taking of the murderer's life restores the balance and allows society to show convincingly that murder is an intolerable crime which will be punished in kind.

For the most cruel and heinous crimes, the ones for which the death penalty is applied, offenders deserve the worst punishment under our system of law, and that is the death penalty. Any lesser punishment would undermine the value society places on protecting lives.

Death penalty as a mode of deterrence: - Society has always used punishment to discourage would-be criminals from unlawful action. Since society has the highest interest in preventing murder, it should use the strongest punishment available to deter murder, and that is the death penalty. If murderers are sentenced to death and executed, potential murderers will think twice before killing for fear of losing their own life.

  2.1. How far death penalty has succeeds on its goal?

If we take death penalty as a mode of retribution it may lead us towards the traditional biblical prescriptions of an eye for an eye and a tooth for a tooth. death penalty is grant for the most grave crimes such as  murder, espionage, treason,  rape, adultery, incest, drug trafficking  human trafficking ,corruption. If death penalty grant for the crime murder that can be acceptable for the policy of retribution which stands upon retaliation but other crimes which lead to the punishment of death penalty cannot be point the death penalty as a mode of retribution because retaliation is not satisfied.

If we take the death penalty as a mode of deterrence. The fact that some states or countries which do not use the death penalty have lower murder rates than jurisdictions which do is not evidence of the failure of deterrence. States with high murder rates would have even higher rates if they did not use the death penalty[1][2].

"...Take not life, which God has made sacred, except by way of justice and law. Thus does He command you, so that you may learn wisdom?"

                                                                                                                  Holly Quran (6:151).

Life is sacred, according to Islam and most other world faiths. But how can one hold life sacred, yet still support capital punishment? The key point is that one may take life only "by way of justice and law." In Islam, therefore, the death penalty can be applied by a court as punishment for the most serious of crimes. Ultimately, one's eternal punishment is in God's hands, but there is a place for punishment in this life as well. The spirit of the Islamic penal code is to save lives, promote justice, and prevent corruption and tyranny.

Islamic philosophy holds that a harsh punishment serves as a deterrent to serious crimes that harm individual victims, or threaten to destabilize the foundation of society even though there are arguments going on supporting the death penalty as a mode of punishment and opposing death penalty as a mode of punishment.

   2.2.  Supported Argument for Death Penalty as a mode of Punishment

Death penalty is as controversial as any issue in criminal justice. in general the proponents of the death penalty argue that its use is justified in terms of just desserts that taking the life of one who has taken another life is the only just retribution. This stance is supported by tradition going back to biblical prescriptions of an eye for an eye and a tooth for a tooth proponents also are that the death penalty is necessary to deter others from committing murder and other atrocious crimes and that without it there would be little reason for criminals to refrain from killing even more frequently. They see, for example, a kidnaper having “noting to lose “in killing rather than freeing a hostage without the death penalty to serve as a restrain[3]

they also argue that execution is the only assurance a criminal will never again commit a murder or another crime , and an assurance that does not hold for life term prisoners who may and indeed sometimes do, commit crimes while in prison or upon release[4]. (In fact, most lifers are eventually release)

Proponents also hold that the death penalty is an essential social symbol, expressing the boundaries of our cultural standards of decency and humanity. All societies must set out a limit beyond which deviant behavior cannot be tolerated: the death penalty, according to its proponents is a clear end firm statement of our outrage at and revulsion for murders acts.

   2.3.  Opposed Argument for Death Penalty as a Mode of Punishment

opponents of the death penalty point out that mistakes can and have been made in its imposition, that innocents person have been executed and, of course, that there is no remedy for any such mistakes[5].  Opponents also maintain that the publicity surrounding an execution may attract unbalanced people to commit capital crimes rather than deter potential murders, as they seek the attention given to the person being. Executed and therefore commit crimes in order to be on center stage to them. Police agree that when well publicized mass killers are being sought for instance, a number of “crazies” attempt to surrender and confess to crimes they never committed[6].

Moreover even if the deterrence effect of execution on rational persons is greater than the attraction they exert on potential murders (as it probably is), opponents argue that the kind of crime for which we use capital punishments are essentially non deterable. Murder, torture, mayhem, and the like originate in deep seated psychological and psychiatric personality factors just as terrorism and espionage martyrs are amenable to change by making example of others. Capital punishments might deter rational and calculated offences, like many white collar crimes, but it is not used in these cases. Only murder elicits the death penalty today.

 3.   Conclusion

“I don’t think you should support the death penalty to seek revenge. I don’t think that’s right. I think the reason to support the death penalty is because it saves other people’s lives.”

-GEORGE W. BUSH, presidential debate, Oct. 17, 2000

Whatever the persuasiveness of the argument and counter arguments regarding the death penalty, it is clear that the majority of srilankans wish to have it kept on the books and used for murder and perhaps for other atrocious crimes on the other hand[7]. But the srilankan government still doesn’t have the dare to bring back the death penalty into operation. Because there are several factors are being barrios to bring death penalty into operation such are religion, an oppressive and tyrannical state, in any legal system there is room for error, racism and prejudice, favors the rich, and gender[8]. some are saying that non implementation of death penalty leads to higher rate of crime in SriLanka.

But still, it is not possible to determine whether or not the non-implementation of capital punishment added to the crime rate.  The data for notorious and racist criminal justice systems where the death penalty exist sheds a lot of light.  In the USA, not all states have the death penalty. The crime data across all states does not indicate that capital punishment has contributed to lowering the crime rate. Indeed, the crime rates in states that do not have it are lower than those who do. 

In contrast Saudi Arabia, where crime is responded to with gruesome methods of punishment and where capital punishment is practiced, there is a significantly lower crime rate than in many country which don’t have or have abolished the death penalty.

Again I wish to quote some lines from very great jurisprudence…..

"...If anyone kills a person - unless it be for murder or for spreading mischief in the land - it would be as if he killed all people. And if anyone saves a life, it would be as if he saved the life of all people" (Qur'an 5:32)

Above quote may give you a clear cut view of why death penalty is indeed. every society has a social value, srilankan society have it much more, thus it virtually bringing the death penalty back into operation may reduce the crime rate in SriLanka and moreover when bringing the death penalty back to the operation law text need some reforms as follow.

• 
  
•               The reform should ensure the fair trail
• ·         minority right should be safeguarded
• ·         should consider the offenders physical and mental condition
• ·         Granting Pardon Should be limited
• ·         Reform on the text should bring into practice

However the death penalty should deter the crime and should not to be a retribution for an incident or accident.

---

[1] Ernest van den Haag, a Professor of Jurisprudence at Fordham University: (………."Even though statistical demonstrations are not conclusive, and perhaps cannot be, capital punishment is likely to deter more than other punishments because people fear death more than anything else. They fear most death deliberately inflicted by law and scheduled by the courts. Whatever people fear most is likely to deter most. Hence, the threat of the death penalty may deter some murderers who otherwise might not have been deterred. And surely the death penalty is the only penalty that could deter prisoners already serving a life sentence and tempted to kill a guard, or offenders about to be arrested and facing a life sentence. Perhaps they will not be deterred. But they would certainly not be deterred by anything else. We owe all the protection we can give to law enforcers exposed to special risks……..") for further information please visit http://deathpenaltycurriculum.org/student/c/about/arguments/argument1a.htm

[2] Criminologists' Views on Deterrence and the Death Penalty……. for further information please visit http://www.deathpenaltyinfo.org/facts-about-deterrence-and-death-penalty

[3] PATRICK R.ANDERSON & DONALD J. NEWMAN “Criminal Justice” 5^th edition. 1993. Chapter 12. p.336.

[4]PATRICK R.ANDERSON & DONALD J. NEWMAN “Criminal Justice” 5^th edition. 1993. Chapter 12. p.337.

[5] Research of Hugo Adam Bedau, a long time opponents of capital punishments and prof. Michel Radelet. according to their findings 23 person have died wrongfully at the hands of state since 1900, and another 300 were sentenced to death ( many of them spent time on death row) before they were either given new trails by higher court or exonerated. Bedue and Radelet state that in every year of this century one or more persons of death row have eventually been shown to be innocent.

[6] Hugo Bedau and Michal L. Radelet, “Miscarriages of justice in potentially capital cases,” Stanford Law review 37(1987). p. 27,28,&150-156.

[7] Sunday leader 2011 October 30, “Is there a need for a revival of capital punishment” by Lakshman Indranath Keerthisinghe

[8] for the further information please  visit http://www.lankalibrary.com/phpBB/viewtopic.php?t=589

---

[1] PATRICK R.ANDERSON & DONALD J. NEWMAN “Criminal Justice” 5^th edition. 1993. Chapter 11, p.288.